این مطلب را (اگر چه در همهمه انتخابات بی ارتباط می نماید) با اشاره به نوشته دوست عزیرم وحید می نویسم و امیدوارم هم شروعی باشد برای ارتباط فکری بیشتر بین دوستان سابق که این روزها به بیست تومان هم یادی از هم نمی کنند و هم تغییری در سیستم فعلی وبلاگ نویسی این حلقه باشد که هر کسی فقط از دنیای خودش ننویسد و گاهی به نوشته های دیگران هم عکس العملی نشان دهد.

من اولین بار شعار "یا سوسیالیسم یا بربریت" را بر بالای همان تابلو های سرخ رنگ دانشجویان چپ دیدم و نمی دانم که این شعار سابقه تاریخی دارد یا نه؟فرض را هم بر این می گیرم که اصلا نمی دانم سوسیالیسم چیست و کوچکترین اطلاعی درباره آن ندارم .بربریت  هم در واژه نامه ها معنی وحشی و عقب مانده می دهد و اگر هم کسی معنی آن را نداند از ظاهر شعار اینگونه بر می آید که حالت بدی است که اگر کسی به سوسیالیسم که آرمان ماست نرسد لاجرم و ناگزیر به آن مبتلا می شود.شعار به صورت سوال گونه مطرح می شود و مخاطب را بر سر دو راهی قرار می دهد و جواب من به این سوال همانگونه که از عنوان مطلبم مشخص است این است :البته بربریت.

آنچه باعث می شود من بربریت رابرسوسیالیسم ترجیح دهم نه ناشی از دشمنی من با سوسیالیسم است نه بر خواسته نادانی و نا آگاهی . اگر به جای سوسیالیسم در این شعار هر کلمه دیگری اعم از لیبرالیسم و دموکراسی و . . . قرار می گرفت من باز هم بربریت را انتخاب می کردم.اگر بربریت آنقدر گسترده شده است که هر اندیشه و روش و مرامی جز سوسیالیسم را شامل می شود چه چیزی بهتر از آن؟

مگر نه این است که اصل اندیشه پست مدرن بر پایان عصر کلان نظریه ها و دو گانه ها است؟پس چگونه است که گروهی که خود را پیشتاز جامعه ایران می دانند هنوز در اندیشه های قرن نوزدهم اروپا سرگردان است و در عصر منطق فازی دنیا را اینگونه دو گانه و سیاه و سفید می بیند.

من در برابر این نوع شعار دادن این سوالها به ذهنم می آید:چرا بعد از این همه نیچه و سارتر و کافکا و کامو و شاملو خواندن ما همگی هنوز به همان روش "دیگران  یا با ما یا بر ما" فکر می کنیم؟ چرا هنوز دعوا ها بر سر مسلک ها و مرام هاست؟و چرا در هنوز در بر همان پاشنه می چرخد؟

 به قول شاملو:

"مسلک ها به جز بهانه ی دعوایی نیست بر سر کرسی اقتداری، و انسان دریغا که به درد قرون اش خو کرده بود ".

منتظر جواب های دوستان هستم.