زمانی که در عراق  به سوی رئیس جمهور آمریکا لنگه کفشی پرتاب شد کسی در این مورد که آن حادثه یک رسوایی است و نباید تکرار شود تردیدی نداشت.آنچه تحلیل ها را از هم متمایز می کرد به علت و ریشه آن واقعه مربوط بود . اینکه آیا آن رفتار به زعم رسانه های کشورهایی چون ایران پاسخی به رفتار نادرست رهبران آمریکا در عراق بود یا ناشی از گستاخی آن خبر نگار عراقی بود که موجب عذر خواهی خبرنگاران عراقی هم شد.

آنچه در مورد حادثه ای که هفته پیش در ژنو اتفاق افتاد  عجیب است نه خود آن که اختلاف نظر درباره نتیجه آن است.بخش عجیب و نگران کننده تحلیل ها در رابطه با واقعه فوق مربوط به گروهی است که شتابزده این چنین وقایعی را حماسه و فتح الفتوح می خوانند و شوربختانه کنترل بخش مهمی از سکان هدایت کشور را نیز در دست دارند.

وقتی کسی این چنین رفتارهایی را حماسه بخواند بی شک  نمی شود از او پرسید حضور و سخنرانی رئیس جمهور در کنفرانسی در سطح وزرا و معاونان که هیچ کدام از سران کشورها در آن حضور نداشتند چه لزومی دارد؟ یا که اغتشاش در شروع سخنرانی رئیس جمهور چه معنایی دارد و ترک سخنرانی توسط نمایندگان کشور های دیگر چه افتخاری دارد؟

جالب آن است که دایره کسانی که چنین رفتارهایی را تایید می کنند آنچنان محدود است که حتی حسین شریعتمداری مدیر مسئول کیهان را هم شامل نمی شود . چرا که وی هم پیش از این از فتح الفتوح خواندن حادثه دانشگاه کلمبیا انتقاد کرده بود وهم قبل از عزیمت رئیس جمهور به ژنو به عدم شرکت در آن کنفرانس توصیه کرده بود .

نمونه دیگر این نوع تحلیل ها به وقایع جنوب لبنان و جنگ سی و سه روزه  مربوط است که پس از کشته شدن جمعیت هزار نفری از مردم این منطقه دربرابر تلفات دویست نفری اسرائیل و تخریب ساختار های زیر بنایی جنوب لبنان باز هم از سوی این گروه به پیروزی حزب الله و شکست اسرائیل تعبیر شد درحالی که بعد ها خود سید حسن نصر الله دبیر کل حزب الله و فرمانده یکی از طرفین درگیر در این جنگ در مصاحبه با تلویزیون لبنان از گروگان گیری سربازان اسرائیلی که موجب آغاز جنگ  شد ابراز پشیمانی کرد .خبری که در رسانه های ایران کمتر پوشش یافت.

با همه تلاشی که می شود این نوع نگرش به شهادت طلبی پیوند خورد و با آن همسان دیده شود  واضح که شهادت طلبی ارتباطی با شتابزدگی و نسنجیده عمل کردن ندارد و مرز این دو تفکر به فاصله گناه خودکشی تا ثواب شهادت است.

به نظر می رسد تعریف پیروزی و شکست در ادبیات سیاسی و دیپلماتیک ایران در حال تغییر و واژگونی است.پیروزی هر آنچه که اتفاق می افتد است  و شکست اصولا اتفاق نمی افتد.در این میان از این تغییر معانی آنها که بیشتر از همه زیان می بینند مردمی هستندد که به معنای جدید این واژگان خو نگرفته اند.

+.برای نشریه دانشجویی راه درخشان