اینکه آدم می تونه فیلم یه کارگردان با سابقه رو که اتفاقا درباره مسایل سینما هم هست تو یه سینما که ۳۰۰ نفر ظرفیت داره به اتفاق تنها ۳۰ نفر دیگه در فضایی ساکت و با تمرکر کامل  ببینه خوبه یا بد؟

چند شب پیش که این اتفاق افتاد برای من نه تنها خوب بود که لذت بخش هم بود.

قسمت بدش مربوط به امشب بود که به اصرار کوچیک ترها برای تماشای قسمت دوم یه فیلم ، نیم ساعت تو صف بلیط ایستادیم و به ردیف آخر طبقه دوم رضایت دادیم.

 انگاری که داشتن ادامه اون فیلم چند شب پیش  رو اینجا فیلم برداری می کنن.

می دونم و با خودم تکرار می کنم که :

۱.مردمی که دلتنگ  خندیدن اند رو نمیشه سرزنش کرد. 

۲.همه مردم رو هم نمیشه فیلسوف و روشنفکر و (روشنفکر نما!) کرد.

اما ای کاش می شد فکری هم به حال سینما کرد.