از رای دادن ما هر کسی می تونه یه نتیجه ای بگیره. و ما هم  طبعا نمی تونیم را بیافتیم به همه حالی کنیم برای چی رای دادیم و رای دادن ما چه معانی میده و چه معانی دیگری نمی ده.

قرار هم نیست با یه رای دادن ما دنیا زیر و رو بشه و همه چی به سلیقه ما در بیاد.

اما میشه رای داد و امیدوار بود روزهای بهتری از راه برسه.

ما ها معمولا وقتی به هم می رسیم نا خودآگاه شروع می کنیم به انجام همزمان دو عمل:

۱.تعریف و تمجید کردن از همدیگه 

۲.عیب جویی کردن از نفر سومی که هر دو می شناسیم. 

اما احمدی نژاد تمام توانش رو برای مناظره گذاشت و هر چه در چنته داشت رو کرد.احمدی نژاد دیشب حداقل دو سه میلیون رای از مناطق محروم به سمت خودش کشید و طرفدارانش رو در رای دادن بهش مصمم تر کرد. اما این کار رو به قیمت تمام شدن خودش انجام داد. و از همون اول مشخص بود که اومده که به سیم آخر بزنه.

تنور انتخابات با صحبتهای احمدی نژاد هزار برابر داغ تر شد که بعید می دونم به نفع احمدی نژادی که تعداد رای های ثابتی داره بوده باشه.

دیشب احمدی نژاد روشی که در سیاست خارجی داشت رو در داخل هم پیاده کرد.اما فکر کنم به عواقبش فکر نکرده بود . احمدی نژاد با اسم بردن از افراد بلند پایه ساختاری که خودش رئیش جمهورشه جمهوری اسلامی رو به نقطه غیر قابل بازگشتی برد.

برای اونایی که از آرامش صحنه سیاسی متنفرند و عاشق دیدن صحنه های تاریخی در عرصه سیاست هستند روزهای خوبی در پیشه .

در عالم معلمی اتفاقات جالبی می افتد .نمونه اش همین عکس بالاست که یکی از همکاران فرستاده است. گویا بنیاد شهید یکی از شهرستانها می خواسته از فرزند یکی از شهدا به بهانه ای تقدیر کند و هدیه ای به مدرسه فرستاده است . 

البته گویا عزیزان بنیاد شهید خبر نداشته اند که سیستم ارزیابی نمرات دانش آموزان در ایران از ۲۰ محاسبه می شود و معدل ۹۵/۷  آنچنان معدل درخشانی نیست!!!

این چند جمله از بیانیه استاد به نظرم جالب توجه آمد:

"آن‌چه در جامعه‌ی ما بیداد می‌کند (به هر دو معنای تعبیر «بیداد کردن») بی‌اخلاقی است؛ و، در این سال‌های اخیر، شدت و حدّت این بی‌اخلاقی در نهاد سیاست از همه‌ی نهادهای اجتماعی دیگر ما بیشتر شده است، .....

بر این مبنا، آنچه، امروزه، بیش از هر چیز دیگر و بیش از هر زمان دیگر، بدان نیازمندیم اخلاقی‌سازی عالم سیاست و است؛ و این کاری است که از انسانی اخلاقی چون مهندس موسوی ساخته است. برای اخلاقی بودن مهندس موسوی محک و سنجه‌ای بهتر از این‌که وی، با آن‌که می‌داند که یکی از کارآمدترین و دردسترس‌ترین وسایل برای جلب و جذب آراء مردم دادن وعده‌های شیرین و دلفریب است، خود را عالماً و عامداً از این ابزار محروم می‌کند؟ برای اثبات صداقت وی همین کافی نیست که، چون، از سویی، عمل به وعده‌های انتخاباتی را وظیفه‌ی اخلاقی خود می‌داند و، از سوی دیگر، یقین دارد که به اکثر آن وعده‌های شیرین و دلفریب نمی‌توان عمل کرد، وعده‌ دادن‌های خود را به حداقل رسانده است؟ آیا کاری آسان‌تر از دادن وعده‌های انتخاباتی شیرین به زنان، جوانان، دانشجویان، دگراندیشان، فقرا و محرومان، اقلیت‌های دینی و مذهبی، و اقوام ایرانی و کاری دشوارتر از عمل به آن وعده‌ها هست؟ کسی که صادقانه عزم جزم کرده باشد که به وعده‌هایی که، در موسم انتخابات، به هم‌وطنان خود می‌دهد عمل کند، آیا، در وضع و حال کنونی، چاره‌ای جز کم وعده دادن دارد؟"