اینکه آدم می تونه فیلم یه کارگردان با سابقه رو که اتفاقا درباره مسایل سینما هم هست تو یه سینما که ۳۰۰ نفر ظرفیت داره به اتفاق تنها ۳۰ نفر دیگه در فضایی ساکت و با تمرکر کامل  ببینه خوبه یا بد؟

چند شب پیش که این اتفاق افتاد برای من نه تنها خوب بود که لذت بخش هم بود.

قسمت بدش مربوط به امشب بود که به اصرار کوچیک ترها برای تماشای قسمت دوم یه فیلم ، نیم ساعت تو صف بلیط ایستادیم و به ردیف آخر طبقه دوم رضایت دادیم.

 انگاری که داشتن ادامه اون فیلم چند شب پیش  رو اینجا فیلم برداری می کنن.

می دونم و با خودم تکرار می کنم که :

۱.مردمی که دلتنگ  خندیدن اند رو نمیشه سرزنش کرد. 

۲.همه مردم رو هم نمیشه فیلسوف و روشنفکر و (روشنفکر نما!) کرد.

اما ای کاش می شد فکری هم به حال سینما کرد.

روزای  آخر تعطیلات آدمها یه چی فکر می کنن؟

به نقشه هایی که قبل تعطیلات کشیدن.

به کارهایی که عقب مونده.

به روزهایی که در پیش دارن.

به ترمی که کوتاه تره.

 

اگه کسی بگه رئیس جمهور واسه تبلیغ اومده بازی عربستان رو ببینه شاید حق داشته باشن بگن که چشم ندارن یه رئیس جمهور مردمی رو ببینن که اومده ورزشگاه تیم ملی رو تشویق کنه.

تلویزیون هم انصافا تا اونجا که جا داشت نشونش داد که فردا طرفداراش غر نزنن به جون ضرغامی که چرا دولت رو پوشش نمی دی.

الان داشتم به این فکر می کردم که بعید نیست این چند روزا پیامک هایی رد و بدل  بشه با مضمون باخت  تیم ملی  و بد قدمی و . . . مخصوصا وقتی که سرمربی تیم ملی هم رفاقتی با مدیر های جوان رئیس جمهور داشته باشه.

شاید اونایی که برنامه ریزی حضور در جمع صد هزار نفری و پخش زنده در ایام نوروزی رو کرده بودند اون روی سکه رو ندیده بودند.

گاهی پیام های تبریک عیدی که از اون طرف دنیا به چند ده میلیون آدم داده می شه بیشتر باعث غرور و  افتخار(ما غرب زده های از خدا بی خبر میشه!) میشه تا تبریکاتی که همزمان از همه شبکه های وطنی پخش می شه.