بهار

بهانه شروعی دوباره است

 

هر چیز فروختنی

   به هر قیمتی نمی ارزد.

آنها که به هر قیمتی می ارزند

   خریدنی نیستند.

یه چند سالیه که کلاس زبان می رم. امشب آخرین جلسه آخرین ترم این موسسه بود.تکلیف ها رو ننوشته بودیم و استاد داشت گله می کرد که چرا ننوشتین که من ازش ایراد گرفتم که وقتی می خوایی گرامر رو درس بدی یه جا می شینی و فقط حرف می زنی و رو تخته چیزی نمی نویسی و همه خواب می رن.

همین  دو جممله من استاد رو منفجر کرد و تا آخر کلاس بد خلق بود.

از خودم پرسیدم من بلد نبودم درست نقد کنم یا اون تحمل نقد نداشت؟

به انتخابات که نزدیک می شیم زیاد از اکثریت خاموش می شنویم. اینکه کی می تونه اونارو به صحنه بکشونه ؟ کی اونا به صحنه میان ؟اگه به صحنه بیان کی رای میاره؟اگه نیان کی رای میاره؟و کلی از این سوال ها و تحلیل ها.

یه مدت به این فکر می کردم که این اکثریت خاموش اصلا کی هستن؟ آیا این یه اصطلاح علمیه یا از این گل واژه های ژورنالیست های وطنیه؟ و آیا تو کشور های دیگه هم هستن؟یا فقط تو کشورهایی که ۵ نفر برای مردم تصمیم می گیرن اکثریت خاموش داریم.

تو نت که گشتم به فارسی مطلب به درد بخوری ندیدم و به انگلیسی فقط چند تا تعریف ساده به ریشه و تاریخچه اون تو اینجا دیدم.

خودم به ذهنم رسید که اکثریت خاموش اینان:

کسایی که هیچ وقت نمی تونن فردیت خودشون رو نشون بدن و تو گله های انسانی گم می شن.

کسایی که فریاد کشیدن و سکوتشون برا کسی فرقی ندارن.

کسایی که اونقدر محتاج نگه داشته شده اند که به گدایی عادت کرده اند.

. . .

من نمی گویم استخوانهایی را که در دانشگاهها می کارند از آن شهیدان نیست.

من نمی گویم آنهایی که در  دانشگاه ها شهید می کارند قصد سوء استفاده دارند.

من نمی گویم دانشگاه گورستان نیست.

من فقط فکر می کنم که اگر کسی می خواست به مرده ای توهین کند بهتر از این نمی توانست به او توهین کند که  جنازه اش را به زور در جایی که صاحبانش ناراضی اند دفن کند.