ولي امشب بايد يلدا تر باشه .

همه اهالي اتاق هم هستند.

پس فردا هم ميان ترم رياضي دارم.

چه شود!

قرار نیست بامداد گورستان امید

فروغی فراتر از این صبح خسته داشته باشد

صمیمت ما نگهبان نمی خواهد

و سنگ

حرمتی ندارد

چه به روی سینه

چه در کف دست

تنها خیال و تمنا

آغوش شاعری نشینده را ورق زدن است.

پ .ن.:به کژ طبع جانورانی که به عیب جویی از شاعران این دیار مشغولند.

بسيج "يار دبستاني" پخش مي كند.

غذاخوري جوجه كباب مي دهد . . .

یه چند تایی پیدا کردم:

۱.توانایی خیره شدن به چشمهای مخاطب هنگام دروغ گفتن.

۲.توانایی نخندیدن به صحنه های مضحک

۳.توانایی خندیدن به رویداد های روزمره

۴.توانایی ایجاد تصویر اسطوره ای از گذشته خویش در ذهن مخاطب

۵.توانایی نفهمیدن افتادن نقابهایی که به چهره می زنیم

۶.توانایی امید بستن به آینده ای که تلاشی برای ساختن آن نکرده ایم

. . .

اين شبكه خوابگاه هم كه لعنتي هنوز خرابه و براي نوشتن بايد حتما اومد دانشكده و تا بيايي يادت رفته چي مي خواستي بنويسي و مطالب وبلاگ رو عادت ندارم قبلا رو كاغذ بنويسم .

خلاصه نوشتم كه معلوم باشه كه هنوز در قيد حياط و توالت و . . . هستم.