رسم فنی دردناک ترین درس دوست داشتنی من است که تدریس می کنم.مخصوصا هفته های اول که درس رو شروع می کنم حس عجیبی دارم.لذتی توام با حسرت.

بچه های درس خون می رن رشته های ریاضی و تجربی و گاها انسانی و تنیل تر ها هنرستان فنی و حرفه ای می روند و از همه جا مانده ها می آیند کار و دانش.تو این هفده نفر دانش آموز یه نفر معدل بالای سیزده هم نیست.

رسم کشیدن هیچ پیش نیازی نمی خواد . همین که زبون معلم رو بفهمند کافیه .حتی چند هفته اول نیازی به جمع و تفریق بلد بودن و نوشتن هم نیست.

هفته های اولی که رسم درس میدی همه می فهمن. چه بچه پولدار چه فقیر.چه روستایی چه شهری.هیچ تفاوتی نیست که از کجا اومدی و کی هستی .انگاری همه تازه متولد شدن.همین که همه می فهمن هم لذت بخشه هم دردناک.

لذت دیدن برق آموختن تو چشای بچه های روستایی آدم رو دیوونه می کنه.هنوز کتاب رسم این رشته من در آوردی کاردانش به مدرسه نیومده و شاید هم هرگز نیاد و من می تونم با خیال راحت بدون نگرانی از اینکه صفحه چند اون کتاب های چرند هستم به بچه ها از سه طرف به یه شکل نگاه کردن و سه نما کشیدن رو یاد بدم.

و اما درد . . .

وقتی می بینی بچه هایی که احتمالا و اگه معجزه ای رخ نده کارگر ساده ای بیش نخواهند شد و شانس کمی برای بالا رفتن از پله های پر از کثافت ترقی در ایران دارند چه راحت یاد می گیرند و چه استعداد خوبی دارند احتمالا دیگه نمی تونی براحتی خودتو توجیح کنی که "آره ما که مهندس این مملکت شدیم استعداد داشتیم و اونایی که کارگری می کنن حتما استعداد ما رو ندارند".

چند هفته دیگه که درس جلو تر بره و بچه ها نیاز به کار و تمرین بیشتر تو خونه داشته باشند که طبیتا تو مناطق محروم خبری از اون نیست و دیگه نتونن سر کلاس چیزی یاد بگیرن دیگه نه از لذت یاد دادن خبری هست نه از درد سوختن این استعداد های خفته و معلمی دوباره همون سیر عادی خودش رو پیش می گیره.