روزنامه ای که در دوره اول انتشارش دوست داشتنی ترین خوندنی بود که تا حالا داشتم و در دوره دوم انتشارش به نظرم خیلی خسته کننده می اومد.(شاید هم شرایط من عوض شده بود).

باز

 دوباره باید بشنویم که روزنامه نگاران ایرانی امنیت شغلی ندارند و شغلشون بی ثباته و یهو یه عده زیادی شون بیکار می شن و ....

خیلی از این حرفها رو قبول دارم و با بیکارشده ها ابراز همدردی می کنم

اما

رسانه های ایرانی (شاید هم همه رسانه ها ) همیشه وقتی براشون مشکلی پیش میاد اونو چند برابر بزرگتر نشون میدن . مثلا اگه امروز یکی از اصحاب یه رسانه ای از روزنامه و رادیو تلویزیون و سینما و ... مشکلی براش پیش بیاد خبرش تا اون سر دنیا می ره .

شاید تقصیر خودشونه که کسی مثه من که زیاد روزنامه میخونم به همچین احساسی نسبت به رسانه ها رسیدم . اوج این ماجرا به حادثه سقوط هواپیما برمیگرده که خوب اولش خیلی ناراحت شدم اما وقتی دیدم هزار برابر حوادث هوایی دیگه که تو اونها صدها نفر از مردم بیگناه کشته شده بودند برای خبرنگاران برنامه پخش کردن از این عمل رسانه ها متنفر شدم .

خلاصه اش اینه که احساس می کنم رسانه بیش تر از اونی که حقشونه از اعتماد مخاطبان استفاده می کنن و گاهی سوء استفاده می کنن.مخصوصا زمانی که اتفاقاتی میوفته که احساسات مخاطب تحریک میشه.

قدیم می گفتن کوزه گر از کوزه شگسته آب می خوره ، حالا باید بگن کوزه گر پدر صاب کوزه خر رو در آورده!

این روزها صدویکمین سالگرد انقلاب مشروطه است. پارسال که صدمین سالگرد بود انواع و اقسام همایش ها و سمینار ها در این باره برگزار شد. امسال به ذهنم اومد از دور و بری هام بپرسم ببینم چقدر از انقلاب مشروطه می دونن . اول می خواستم این سوال رو مطرح کنم که آیا می دونن مصدق قبل انقلاب مشروطه به دنیا اومده یا بعدش؟

بعد گفتم شاید این سوال خیلی اساسی نباشه ! بذاز بپرسم می دونن اول انقلاب مشروطه اتفاق افتاده یا کودتای 28 مرداد ؟ خب اولش همه جواب میدادن خب معلومه انقلاب مشروطه ! گفتم از کجا گفتن خب اون آخر مرداد اتفاق افتاده این وسط مرداد! بعد که گفتم نه بابا اینا که تو یه سال نبودن .......