روزنامه من

	روزنامه من

سوال

سوال : انسان کی میتونه مطمئن بشه معنی گزاره هایی رو که در ذهن داره می فهمه؟

مثال: جمله عالم بی عمل مثل زنبور بی عسل است( با فرض بی خاصیت بودن زنبور بی عسل!) تقریبا از دبستان تو گوش همه ما خونده می شه و همه هم تاییدش می کنن و همه هم احساس می کنن شامل این گزاره نمی شن( چون اگه فکر می کردن شامل این گزاره می شن یا صدق این گزاره رو نفی می کردن یا سعی می کردن کاری کنن که این گزاره در موردشون صدق نکنه) .

اما اگه یه روزی یه نفری رو ببینی که رشته اش فنی بوده و حالا به یه ماشین تمام عیار امضاء تبدیل شده درک آدم از عالم بدون عمل عوض می شه!

حالا سوال اینه که از کجا می شه فهمید که چند تا از این گزاره های نفهمیده هنوز در ذهن ما هست؟

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم تیر 1386ساعت 19:21 توسط مرتضی |

پیامبران قرن بیست و یکم

امروز هفت هفت دو هزار و هفت بود.

یه جمعیت زیادی تو جهان امروز رو برا رفتن به خونه بخت انتخاب کردن.

خیلی ها فکر می کنن باید روز مبارکی باشه ، چرا؟

یکی برام sms زده که یه آرزو کن و این رو برا بقیه بفرست . (حالا خدا رو شکر ننوشته که برا شونصد نفر بفرست که اگه نفرستی جونت در میاد !). معلوم میشه آدما خودشون دوست دارن خوش بین باشن و چیزای زیبا رو حتی اگه یه ردیف تکراری از نشونه های بی مفهوم که برا مشخص کردن یه روز به کار رفته باشه رو نشونه خوش شانسی تلقی کنن.

یادمه تلویزیون هم ۹ سال پیش هفت هفت هفتادو هفت برنامه ویژه ای داشت.

پیشنهاد : اگه این قدر این اعداد مردم رو خوشحال می کنه می شه تقویم هایی رو چاپ کرد که روزاش رقم های تکراری داشته باشه دیگه از این که هستیم گیج تر که نمی شیم ،تازه دل مردم رو هم شاد کردیم